3 C
Yerevan
17 Հունվարի, 2021
126182.4 By Google Analytics 16.01.2021
Գլխավոր » «50 տարի հետո էլ թուրքական կողմն օգուտ է քաղելու կնքված համաձայնագրից, միշտ է այդպես»․ Վահե Հովհաննիսյան
Գլխավոր Նորություններ

«50 տարի հետո էլ թուրքական կողմն օգուտ է քաղելու կնքված համաձայնագրից, միշտ է այդպես»․ Վահե Հովհաննիսյան

հետևեք մեզ նաև Telegram-ում

NewArmenia.am-ի զրուցակիցն է ԵՊՀ քաղաքացիական դատավարության ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր Վահե Հովհաննիսյանը:

-Պարոն Հովհաննիսյան, երեկ փոխվեց ԿԳՍՄ նախարարը, որը ձեր կոլեգան է։ ԿԳՄՍ նոր նախարարը համալսարանի ձեր կոլեգան է, ի՞նչ կարծիքի եք նրա մասին։

-Ես կարող եմ կարծիք հայտնել նրա մասին որպես գործընկերոջ։ Որպես գիտխորհրդի անդամ եմ ճանաչում, միշտ եղել է ակտիվ համալսարանական անկախ որոշ հարցերի հետ կապված տարբեր մոտեցումներից։ Ամեն դեպքում Վահրամ Դումանյանն առանձնացել է ակտիվ գործունեությամբ։

-Եթե չեմ սխալվում, առանձնացել է նախկին իշխանությունների դեմ ըմբոստությամբ։

-Այո, նաև առանձնացել է այդ հատկանիշով։ Ասեմ, որ ըմբոստությունը քաղաքական երանգավորում է ստացել, իսկ ես գտնում եմ, որ համալսարանը քաղաքական երանգավորումներից դուրս պետք է գործի, որպես համազգային կրթական-գիտական հաստատություն։ Բայց Վահրամ Դումանյանը միշտ առանձնացել է ակտիվությամբ, նաև գիտխորհրդում հանդես է եկել տարբեր նախաձեռնություններով, և հուսով եմ, որ որպես նախարար կհաջողի համապատասխան որակները դրսևորելու մասով։

-Պե՞տք է համալսարանն աջակցի պարոն Դումանյանին, որպեսզի նա կարողանա տեր լինել գիտության, կրթության, մշակույթի և սպորտի նոր խնդիրներին։

-Վերջին ժամանակաշրջանում ձևավորված իրողությունները լրիվ հակառակ տրամաբանությունն են ունեցել։ Անընդհատ եղել է նախարարության, քաղաքական իշխանության ու համալսարանի միջև որոշակի հակադրություն ու հակադրության նախաձեռնողը համալսարանը չի եղել։ Ես միշտ այն բանի կողմնակիցն եմ եղել, որ համալսարանը պետք է լինի պետության գործընկեր, և եթե այն պետության գործընկեր չի դիտարկվում, բոլոր կարևորագույն նախաձեռնություններին իր ավանդը չի ներդնում, ապա առաջ է գալիս մի իրավիճակ, երբ ինքնաբերաբար հակադրություն է ստեղծվում։ Իսկ բազմիցս ես իմ հարցազրույցներում նշել եմ, որ համալսարանն իր ներուժով պետք է դիտարկվի որպես պետության գործընկեր։ Հետևաբար այստեղ ոչ թե նախարարի, այլ քաղաքական իշխանության խնդիրն է։ Եթե քաղաքական իշխանությունը շարունակեց նույն ձևով, ապա գործընկերային հարաբերություններ ձևավորվել չեն կարող անկախ նրանից, թե ով է նախարարը։

-Այսինքն, պետությունն ի՞նչ է անում։

-Պետություն ասելով նկատի ունեմ քաղաքական իշխանությունը։ Եթե մենք խոսում ենք կրթական բարեփոխումների մասին, գիտական ոլորտի բարեփոխումների մասին, ես խիստ պայմանական եմ օգտագործում «բարեփոխում» եզրույթը, մենք պետք է հասկանանք՝ եթե համալսարանը չի ներգրավվում այդ պրոցեսներին, իր մասնակգիտական ունակությունները չի դրսևորվում, առաջ է գալիս որոշակի խզում, անդունդ, տարածություն այս քաղաքական իշխանության ու համալսարանի միջև։ Եթե հատկապես գործընկերային չեն հարաբերությունները, այլ քաղաքական իշխանությունը փորձում է անընդհատ միջամտել, պրոցեսները քաղաքականացնել, պարզ է, որ ֆիզիկայի օրենքների համաձայն ցանկացած ազդեցություն հակազդեցություն է առաջացնում։

-Եվ դուք դրանո՞վ եք բացատրում ԵՊՀ գիտխորհրդի հայտարարությունը, որով պահանջվում էր վարչապետի ու կառավարության հրաժարականը։

-ԵՊՀ գիտխորհրդի դիրքորոշումը տարբեր մեկնաբանությունների տեղիք է տվել։ Նախ մեկնաբանում են որպես քաղաքական որոշում, բայց իմ կարծիքով` այն քաղաքական չէր, այլ համազգային նշանակություն ունեցող իրադարձության, կոնկրետ պատերազմի ելքի վերաբերյալ իրավիճակի գնահատական, ինչպես նաև դրանից բխող հետևանքների վերաբերյալ հատուկ կարծիք կամ գնահատական։ Այն իրավիճակը, որ ստեղծվեց պատերազմի արդյունքում, գտնում եմ, որ անընդունելի է։ Եվ դա զուտ քաղաքական որոշում համարել ճիշտ չէ, դա նույնն է, որ գիտխորհուրդը Հայաստանի անկախության վերաբերյալ գնահատական տա։

-Եկեք անկեղծ լինենք այն որ ԵՊՀ գիտխորհուրդը պահանջում է վարչապետի ու կառավարության հրաժարականը, ինքնին քաղաքական չէ՞։

-Դա հետևանք է ավելի շատ։ Ինչու՞ եմ զուգահեռներ տանում։ Ես այս իրադարձությունը մասշտաբային առումով համեմատում եմ ՀՀ անկախացման հետ։ Երբ գիտխորհուրդը գնահատական է տալիս այդ իրադարձությանը, ես որպես իրավաբան, մասնագետ, գտնում եմ, որ պատերազմական գործողությունների կամ հրադադարի վերաբերյալ հայտարարությունը, որն իր մեջ համաձայնագրային տարրեր է պարունակում, ինչի արդյունքում հայկական կողմը միակողմանիորեն ընդունում է մյուս կողմի՝ հակառակորդի, պահանջները, իրավաբանական տեսանկյունից խնդրահարույց է։ Եթե մենք նայում ենք պատմությունը, թուրքական կողմի համաձայնագրերն այնպիսի բնույթ ունեն, որ 50 տարի հետո հնարավորություն են ընձեռում այդ կողմին օգուտներ քաղել այդ համաձայնագրից։ Վերցնենք բոլոր համաձայնագրերը ՀՀ-ի վերաբերյալ, որ կնքվել են։ Այս համաձայնագիրը բովանդակային առումով շատ լուրջ ռիսկեր են պարունակում մեզ համար թեկուզ 50 տարի հետո։ Եվ նման համաձայնագիր կնքելը կոնկրետ ինձ մոտիվացրել է, որ ես գիտխորհրդում անպայմանորեն հետևողական լինեմ այս հարցի քննարկման վերաբերյալ։ Քաղաքական կոմպոնենտ հայտարարությունն, իհարկե, ունի, որովհետև կառավարության և վարչապետի հրաժարական պահանջելը որոշակի քաղաքական կոմպոնենտ ունեցող հայտարարություն կամ գործողություն է։

-Դուք պառլամենտական երկրում ձեր հայտարարությամբ պահանջում եք, որպեսզի կառավարությունը ձևավորվի պրոֆեսիոնալներից։ Այդ դեպքում ու՞ր մնաց քաղաքական կուսակցությունների դերը պառլամենտական երկրում կառավարություն ձևավորելիս։

-Գիտխորհրդի հայտարարության մեջ ավելի շուտ անցումային կառավարության մասին էր խոսքը, իսկ դրանք որպես քաղաքական կատեգորիաներ նաև իրավաբանական տեսանկյունից տարբերվում են։ Իսկ ԱԺ վերաբերյալ հայտարարությունը տվյալ բովանդակությունն ուներ այն պարզ պատճառով, որ ԱԺ-ն առաջնային մանդատ ունեցող հիմնական լեգիտիմ մարմինն էր ՀՀ-ում։ Իմ սուբյեկտիվ մոտեցումն այն է, որ նման իրավիճակում գտնվող պետությունը չպետք է պառլամենտական կառավարման համակարգ ունենա, պետք է խիստ ուղղաձիգ կառավարման համակարգ ունենա։

-Այսինքն, նախագահական։

-Այո։ Նախագահական կամ կարող է կիսանախագահական լինել, բայց ոչ այս պառլամենտական մոդելը։ Քանի որ պատերազմող երկրում պետք է պետական կառավարման մարմինների ուղղաձիգությունն, օպերատիվությունը ապահովել։ Տվյալ պարագայում մենք ունենալու ենք խնդիրներ։

-Այսինքն, մենք էլի ենք խնդիրներ ունենալու։

-Մենք էլի ենք խնդիրներ ունենալու։

Մանրամասները տեսանյութում

Զրուցեց Մհեր Արշակյանը

Բեռնում.....

Մեր կայքը օգտագործում է cookie-ներ Ձեր հարմարավետության համար։ Հաստատել Կարդալ ավելին